| تبليغات | X |
گفته بودي دلتنگي هايم را با قاصدک ها قسمت
کنم تا به گوش تو برسانند.مي گفتي قاصدکها گوش
شنوا دارند غم هايت را در گوششان زمزمه کن و به
باد بسپار من اکنون صاحب دشتي قاصدکم. اما..
مگر تو نمي دانستي قاصدکهاي خيس از اشک
مي ميرند؟
يه دوست، فردي هست که آهنگ قلبت رو مي دونه و مي تونه
وقتي تو کلمات رو فراموش مي کني اونا رو واسه ات بخونه
یکی ازم پرسید منو بیشتر دوست داری یازندگیتو؟
گفتم زندگیمو ناراحت شدو برای همیشه
ازپیشم رفت اماهیچ وقت نفهمید
که خودش تمام زندگیم بوده
اگر دورم ز ديدارت دليل بي وفايي نيست، وفاآنست که نامت راهميشه روي لب دارم.
دلم غمگين نگام ابري چشام بارون صدام
ابري طلوع عشق من بي رنگ غروب گريه هام
ابري منو دلتنگيه گريه به روي شونه هاي تو
مي شم بارون دلتنگي مي بارم ازچشاي
تو نميخوام بي تودنيارو باگلها وباگلدونهاش
نميخوام بي توفرداروباتابستونهازمستونهاش.
از کبوترپرسیدم : زندگی چیست؟ پرهایش را
تکان داد و جواب نداد ازدریا پرسیدم:زندگی
چیست؟خروشید و جوابم را نداد ازآفتاب
پرسیدم:زندگی چیست؟ غروب کرد و
جوابم راندادازانسان پرسیدم:زندگی
چیست؟ گفت: زندگی خون دل
خوردن است اولش عشق و
بعد مردن است. 
فراموش مکن تا باران نباشد رنگين کمان نيست تا تلخي
نباشد شيريني نيست و گاهي همين دشواري هاست
که از ما انساني نيرومند تر و شايسته تر مي سازد
خواهي ديد ، آ ري خورشيد بار ديگر درخشيدن آغاز مي
کند.
عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست
تا کرد مرا تهی و پر کرد زدوست
اجزای وجود من همه دوست گرفت
نامی است زمن بر من و باقی همه اوست
زندگي تفسير سه کلمه است:خنديدن ....بخشيدن ....و
فراموش کردن .... پس.... بخند .... ببخش .... و فراموش کن
زندگي اجبار است مرگ اخطار است دوستي فقط يکبار
است اما جدايي بسيار است.
ای دل نگفتمت حذر از راه عاشقی؟؟؟ رفتی ؟ بسوز ،
وقتي تو رو از دست دادم، اشكي نريختم! چون تموم
اشكهام رو براي بدست آوردنت ريخته بودم.
هيچگاه نگذار در کوهپايه هاي عشق
کسي دستت را بگيرد که احساس ميکني در ارتفاعات آنرا
رها خواهد کرد
گفتمش آغاز درد عشق چيست؟ گفت آغازش سراسر
بندگيست گفتمش پايان آن را هم بگو گفت پايانش همه
شرمندگيست گفتمش درماندردم را بگو گفت درماني
ندارد، بي دواست گفتمش يک اندکي تسکين آن گفت
تسکينش همه سوز و فناست.
گاه گاهی که دلم می گیرد به تو می اندیشم
خوب در یادم هست چه شبی بود آن شب!
تو همان نوگل دیرینه و من
برگ زردی که فتاده است به خاک
و من اندرعجب این دیدار که تو بعد از سال ها هم چنان زیبایی!
کاش می دانستی که چه کردی با من
در همان لحظه که لبریز ز شوقت بودم
چشم بر گرداندی و مرا سوزاندی
من سراپا همه چشم تو دریغ از یه نگاه
دل که سرشار ز عشق ،
چشم من غرق حضور،
دست هایم بی تاب،
در خیالم همه تو!
و تو از سنگ و نگاهت بی رنگ
آن زمان که به تو روی آوردم خوب می دانستم که چه در سر داری
لیک و اما که نشد تا ز تو دل بکنم
بارها می دیدم بین من و تو فاصله ها بسیار است
بارها می خواندم که دلت در گرو اغیار است
نپذیرفتم باز چشم به راهت ماندم
پیش پایت چه حقیر می ماندم
قلب پاکم چون فرش زیر پایت افتاد
دست هایم در تب عشق تو هر دم جان داد
و تو چون کوه یخی همه را خشکاندی
پشت پایت چه غریب اشک هایم می ریخت تارو پودم همه یکباره گسیخت
من گمان می کردم
دل تو مال من است
چه خیالات خوشی!
ولی افسوس و دریغ!
قاتل جان من است
یاد من باشد اگر باز نگاری دیدم
نکنم هیچ نگاه
نکنم باز خطا
دور دل نیز حصاری بکشم
نغمه ی عشق فراموش کنم
همه را از دل خود می رانم
از همه می گذرم
